W měšćanskej knihowni čěskeho Varnsdorfa haja bajkojty nałožk při premjerje noweje knihi: Połoža ju do kolebki. Kmótřa a kmótry su prošeni. Kóždy abo kóžda z nich zběhnje knižku z kolebki a wupřeje jej, kaž pola Ćernjawki, to najlěpše na puć: zbožo, zajimowanych čitarjow – młódšich kaž tež staršich –, nowe dopóznaća, słódke huby, wćipne wuši a zwědawe woči a hišće wjele wjace.

Tak sta so tež z knihu Róže Domašcyneje „Druhé světy“, ze 64. publikaciju knihownje. Milan Hrabal je wubrał z wjacorych němskorěčnych zběrkow a serbskeje publikacije Domašcyneje bajki, basnje, eseje a druhe teksty a zestaja z nich wjelebarbnu antologiju. K někotrym podawa w nowostce małe rozjasnjenja a předstaja awtorku čitarjej. Wuběrne přełožki ze serbšćiny abo němčiny do čěšćiny zhotowichu nimo Hrabala samoho Radek Čermák, kiž je tež dosłowo napisał, Jana Krausová, Jitka Nešporová, Luboš Příhoda, Leoš Šatava, Tereza Valášková a wosebje Ilona Martinovská.

Do basniskeho tworjenja zalubowany

Freitag, 19. Februar 2016 geschrieben von:

Znatym w Berlinje je dźensa 38lětny rodźeny Chróšćan hdys a hdys swoje w němskej a serbskej rěči spisane basnje hižo přednjesł. Šćěpan Ričel je so­ do basniskeho tworjenja zalu­bował. Hižo wot lěta 2005 so wón w basnjenju wupruwuje. „A někotryžkuli je mi radźił, na tym polu dale činić“, powěda bachelor za stawizny a zahrodnisku wědomosć.

Twórby Geralda Großy w Dešnje

Freitag, 19. Februar 2016 geschrieben von:
7. februara su w Dešnjanskim domizniskim muzeju wotewrěli wustajeńcu fotografa Geralda Großy pod hesłom „Heimspiele – Domjace hry“. Wona wostanje hač do spočatka apryla zjawnosći přistupna. Na wotewrjenskim dnju rozprawješe Horst Adam něhdźe 40 přitomnym wo swojich zetkanjach z Geraldom Großu, z kotrymž je wudał dwaj wobrazowej zwjazkaj w LND. Na finisaži 3. jutrownika změje monografija Großy, kotraž wuńdźe w LND, knižnu premjeru. Foto: Michael Helbig

Njewotkryta słowjanska bohatosć stolicy

Freitag, 19. Februar 2016 geschrieben von:

Dopominam so, kak su před nimale dźesać lětami w sakskej stolicy Drježdźanach wotkryli pomnik na česć sławneho ruskeho spisowaćela Fjodora Dostojewskeho (1821–1881), a to w přitomnosći ruske­ho prezidenta Wladimira Putina, zwjazkoweje kanclerki Angele Merkel a sakskeho premiera Georga Milbradta. Tehdy knježeše euforija wzajomnosće mjez Ruskej a Němskej. Ta je so minjeny lětdźesatk tež w Sakskej a jeje stolicy chětro do distancow a napjatosćow, podtykowanjow a rozkorow přewróćiła, na čimž je předewšěm „wulka politika“ wina, nic jenož „wulka politika“ Němskeje.

Přiwšěm wobchowachu sej mnozy a mnohe­ institucije w Sakskej a Drježdźanach swoju přichilnosć, swój respekt napřećo Rusam, kotřiž běchu – runja druhim ludźom njeněmskeho pochada a rěče – saksku stolicu ze swojej přitomnosću a swojim skutkowanjom w zašłosći wobohaćili, wotwěrajo ju wuchodnym a słowjanskim kóncam dalokeho a bliskeho swěta. Runje Drježdźanske hudźbne a činohrajne dźiwadła maja na tym swoje zasłužby, kotrež sahaja tohorunja a přede­wšěm do doby NDR.

Bohata křinja powědkow w slepjanšćinje

Freitag, 19. Februar 2016 geschrieben von:

Drohotnu a jónkrótnu rěčespytnu a ludowědnu ediciju w slepjanšćinje z němskim přełožkom je Domowinska župa „Jakub Lorenc-Zalěski“ ze sydłom w Slepom loni nazymu wudała. „Płachta pełna hulicowańkow – Slěpjańska serbšćina w słowje a pismje“ rěka wuběrnje wuhotowana kniha ze 104 stronami, 25 pisanymi a čornoběłymi fotami a w dwěmaj awdijowymaj cejdejkomaj. Najwjetšu zasłužbu na nastaću nowostki z awtentiskim ertnym a pisanym materialom w dźensa jenož hišće mało rěčanej slepjanšćinje ma z Budyšina pochadźaca slawistka Juliana Kaulfürstowa. Wona je wot lěta 2010 do 2015 we wšěch sydom dwurěčnych wsach Slepjanskeje wosady wo tamnišej swojoraznej narěči slědźiła, so z 22 staršimi Serbowkami a z dźewjeć mužemi, kiž slepjanšćinu z dźěćatstwa znaja a ju hišće dźensa rěča, rozmołwjała. Jich wotmołwy a powědanja je w originalnej rěči natočiła a tak zachowała. Wšako ju jenož hišće mało ludźi nałožuje. Najstarša powědarka na cejdejkomaj je Hana Šprjejcowa (lětnik 1919) z Miłoraza, najmłódši je 1942 rodźeny Dieter Redo z Trjebinka. Rownjanka Ema Krawcowa (lětnik 1925) je lěta 2014 zemrěła.

Trěbne wudospołnjenje w mjeńšinowym prawje

Freitag, 19. Februar 2016 geschrieben von:

Nowostka Petera Kroha z bohatym faktowym materialom

Nimale 500 stron wopřijaca němskorěčna kniha jako „serbske nastorki k politiskej kulturje w Němskej a Europje“ je wušła pod titlom „Mjeńšinowe prawo je čłowjeske prawo“. Awtor dr. Peter Kroh je wnuk wuznamneho serbskeho publicista a europskeho zastupjerja mjeńšinoweho prawa Jana Skale. Kniha je dawno trěbne wudospołnjenje literatury wo mjeńšinowym prawje ze serbskeho pjera. A bjez toho zo přiwótřa awtor swoje pjero na polemiku, je pak to tež kulturnje přednjesena polemika přećiwo mnohim, štož so na tutu temu w Serbach a Europje hišće šěri.

Na wšitko akribisce hlada

Freitag, 22. Januar 2016 geschrieben von:

Na wopyće pola Ludmile Budarjoweje w idyliskim Hornim Hajnku

Słónco swěći do škleńčaneho předtwara. Z njeho hladaš na idyliski dwór a z drjewa twarjeny priwatny literarny muzej. W nim su rjadownje a dalši stajnje rady witani hosćo. „Tule najradšo z mandźelskim Benom sedźu a dźěłam“, powěda 66lětna Ludmila Budarjowa w swojim Hornjohajnkowskim domje. Koriguje runje nastawacu brošurku, kotraž ma jutře, 23. januara, na swjedźenskim zarjadowanju k 25lětnemu wobstaću Serbskeho šulskeho towarstwa ćišćana w Haslowskim hosćencu před­ležeć. W njej předsydka SŠT dźěło to­warstwa analyzuje. Nimo teksta jewja so w dokumenće wšelake fakty a fota wo 25lětnym wuwiću pěstowarnjow w nošerstwje SŠT a wo šulstwje. Akribisce Ludmila Budarjowa na wšitko hlada, tež na dobru serbšćinu. „To nawuknych wot swojeho nana a wučerja Cyrila Nawki kaž tež wot dźěda Michała Nawki. Wonaj staj jara na rěčny niwow dźiwałoj.“

Staroznatemu tekstej kěrluša „Słyš, duša, powěsć njebjesku“, wot Michała Nawki znowa zeserbšćenemu a wot Michała Wałdy 1787 w Jězusowej winicy z nošnej melodiju podatemu, bě kantor Budyskeje Michałskeje cyrkwje a pozdźišo w Kamjencu skutkowacy Christfried Baumann, kiž je před 15 lětami zemrěł, naročnu sadźbu přidał. Chróšćanski cyrkwinski chór zaspěwa kompoziciju 3. januara na spočatku swojeho hodowneho koncerta, kotrehož tradiciju běše Handrij Wjenk zawjedł. 40 čłonow wopřijacy cyrkwinski spěwny cyłk ju ze swojej nětčišej dirigentku Bernadett Hencynej dale pěstuje. Wosadni a jich hosćo sej tajke sakralne koncerty chóra jara waža, wědźo, zo jim stajnje tež něšto noweho, znowa duchownje wozbožliweho a pozběhowaceho poskića. Tole zwurazni tež Měrćin Deleńk, kiž je lětsa prěni raz jako Chróšćanski farar tónle poprawny wjeršk poskitkow sakralneje hudźby w swojej nowej wosadźe dožiwił.

Podij za přitomnostne twórby

Freitag, 22. Januar 2016 geschrieben von:

Rezimej lońšeje a pohlad na lětušu 43. Choćebusku hudźbnu nazymu

Loni wot oktobra do nowembra wotmě so w Delnjej Łužicy 42. Choćebuska hudźbna nazyma. Alfons Wićaz je so z intendantom Choćebuskeje hudźb­neje nazymy, komponistom Berndom Weinreichom, rozmołwjał.

Kak hódnoćiće 42. Choćebusku hudźbnu nazymu?

B. Weinreich: Směmy jara spokojom być. Program na wosom koncertach wopřiješe jědnaće nowych twórbow, a dožiwili smy jara dobru rezonancu. Na tymle hudźbnym swjedźenju steja stajnje regionalni komponisća ze swojim tworjenjom w srjedźišću.

Što je wosebitosć tohole festiwala?

B. Weinreich: Po mojim wědźenju njeje druheho festiwala, na kotrymž maja serbscy a němscy hudźbutwórcy w jenakej měrje swój podij. Tak budźimy wězo tež zajim łužiskich lubowarjow hudźby, kotřiž chcedźa zhonić, što je na tym polu noweho nastało. Wutworiło je so w lětach krute koło přisłucharjow, kotřiž drje tudyše hudźbne žiwjenje znaja, chcedźa pak zdobom tworjenje regionalnych komponistow sćěhować.

Poslednja wustajeńca do přetwara Choćebuskeho Serbskeho muzeja

Anzeige