Lubosće spěw

srjeda, 23. decembera 2015
artikl hódnoćić
(0 )

Handrij Zejler

Hdy bych ja była róžička

we twojej zahrodce,

bych ja najrjeńšo zakćěła

ći twoje žiwe dny.

Chceš ty być moja róžička,

chcu ja ći hrjadku dać;

to budźe moja wutroba,

w tej dyrbiš kćějo stać.

Hlej, róže zwjadnu a tež ktu

na łuce, w zahrodźi –

we zrudobje a wjeselu

naj’ ničo njedźěli.

Hdy bych ja była hwězdźička

na módrych njebjesach,

bych cyłu nóc so swěćiła

we twojich woknješkach.

Chceš ty być moja hwězdźička,

a ja kluč wrotow měł,

přez kotrež słónčko wustupa,

ja njebych wotamknył.

Hlej, hwěžki swěća, hašeju,

puć chodźa wšelaki –

we zrudobje a wjeselu

naj’ ničo njedźěli.

(wujimk basnje z oratorija „Nalěćo“)

wozjewjene w: Kultura
Prošu přizjewće so, chceće-li komentar podać

nawěšk

SERBSKE NOWINY podpěruja:

Novi Sad – kulturna stolica Europy

nowostki LND