„Tola hudźba je rěč, kotraž zjednoća cyły swět!“, spěwa skupina Holaski w swojim znatym spěwje „Ejo, ejo“. Wšojedne hač w ćahu, w awće, w lětadle abo při morju – hudźba nas čłowjekow stajnje přewodźa a přez hranicy zwjazuje. Wosebje zwjeselace je, zo je hudźba z našeho serbskeho regiona dźensa na mnohich online-platformach přistupna, tak zo móža ludźo ju wšudźe słuchać. Tak drje wostanu naša rěč, naša kultura a naše tradicije tež přez wulke zdalenosće blisko. Hudźba ma wosebitu móc, dopomnjenki a začuća zbudźić. Někotre znate zynki dosahaja a hižo nastawaja wobrazy domizny, swójby, přećelow a zhromadnych dožiwjenjow. Runje młodym Serbam, kotřiž pućuja, studuja abo su z časami daloko wot domizny žiwi, móže serbski spěw začuće domizny posrědkować. Hudźba na to dopomina, hdźe swójske korjenje su.