Jan Nuk z Radworja wupraja so k přinoškej w Sakskich Nowinach:

W Sakskich Nowinach z dnja 21. julija 2026 bě wozjewjeny interview ze swěto­znatym fotografom Mariom Trestinom, rodźenym w Peruwje a bydlacym w Londonje.

W swojim projekće „A Beautiful World“ (Rjany swět“) je portretował Serbow a poby w tutym zwisku w Budyšinje.

Za wusahowace mam w tutym interviewje sćěhowace wuprajenje: „Je dźiwa połne, namakać tak hłuboko zakótwjenu tradiciju wosrjedź moderneje Europy. Swój čas směć dožiwić ze serbskej zhromadnosću bě, kaž bych był zapřijaty do wulkotneho potajnstwa. Wosebje mje jimaše­, z kajkej njeskomolenej hordosću a elegancu ludźo swoje kulturne herbstwo noša. Woni so cyle prosće spjećuja, swoju kulturu spušćić do zabyća – a bě mi česć, jich fotografować směć.“

Sym lědma hdy tajki kompliment zwonkastejaceho wuměłca čitał abo słyšał. Je hódne, sej cyły interview přečitać. Wón skrući nam naš serbski rjap a polěkuje hordosći na serbski pochad.

Dr. Měrćin Wałda reaguje na přinošk „Braniborski serbski sydlenski rum pomjeńšili“, kotryž bě 16. julija na prěnjej stronje Serbskich Nowin wozjewjeny:

Štó rěči scyła za Serbow? Z wusudom wyšeho zarjadniskeho sudnistwa Braniborskeje za pomjeńšenje serbskeho sy­dlenskeho ruma njezhubi kraj Braniborska jenož někotre serbske gmejny na karće. Wona zhubi dalši čwak historiskeje zamołwitosće­ napřećo serbskemu ludej. Zaso raz dyrbiš so dźiwać, kak njepřemyslene někotre němske kruhi ze serbsko-němskej zašłosću wobchadźeja – mjeztym zo so Serbja wot jednoho Hioboweho poselstwa k přichodnemu motaja.

Rejza Šěnowa wupraja někotre mysle k dwójnemu wudaću Rozhlada 7/8 2026:

Wuběrny zešiwk je so nowej redaktorce Rozhlada Julianje Kaulfürstowej z aktualnym dwójnym čisłom poradźił. Hižo prědnja wobalka z wurězkom z wobraza W. E Krauseho „Čakajo“ wabješe, sej časopis do ruki wzać. Wobsah lubješe zajimawu lekturu. W srjedźišću steji Slepjanska a Wojerowska srjedźna Łužica. Hnydom štyri wjetše nastawki wěnuja so wosobinam resp. kulturnym stawiznam tuteje kónčiny, kotrež zdobom sylnje na cyłu Łužicu wuprudźowachu. Dokelž rady pućuju, sćěhowach Julianje Kaulfürstowej najprjedy na puć „po skłoninach Mnišonca“ do Bójswec k Jana Całtowemu wuměnkej a dale po krasnej krajinje južnje Budyšina – wulkotna ideja, čitarjam w rjanej serbšćinje z pomocu pućowanja poskićeć zajimawe regionalno-stawizniske pokazki a krasnu přirodu. Pućowanje słuša z jimacej recensiju romana „Johann Zautes Lebensfahrt“ a rozmołwu z awtorku do „tematiskeho trojozynka“ wokoło žiwjenja ewangelskeho Serba w 19. lětstotku.

Werner Sroka-Kinajchtski piše k artiklej „Awgust Lapštich je serbsku rěč a kulturu spěchował“ němskeje žurnalistki Katrin Demczenko:

Hdyž dóstach wudaće Serbskich Nowin z dnja 14. julija a čitach tekst artikla wo župnym wopominanju na Awgusta Lapšticha, padnych nimale do womory. Njejsym ženje tajki diletantiski artikl z tak wjele wopačnosćemi čitał. Njewěm, hač běch woprawdźe na samsnym zarjadowanju kaž tuta njekmana žurnalistka ze swojim šmóranjom wo tutym hódnym podawku.

K wopačnym pasažam artikla:

1. Njejsym ženje to prajił, štož so tule cituje: „1897 potom je Lapštich zhromadnje z Janom Mrosakom swójsku firmu załožił.“ Raznje wotpokazam, zo sym tutu sadu takle prajił. Mjenujcy bě Lapštich w lěće 1897 sam swójsku ćišćernju Buchdruckerei August Lapstich załožił. Njeměješe žanoho partnera w swojej firmje.­ Za jeho něhdyšeho wučerja Jana Mrózaka scyła tajke wobdźělenje na firmje wjace móžne njebě, dokelž wumrě 9. nowembra 1895!