Šupa a šwinca do pasli dóstać

Montag, 27. September 2021
Artikel bewerten
(0 Stimmen)
Šup drje je rjane zwěrjatko, mnohim tež na serbskich wsach pak skerje njelubozny „hósć“. Popadnyć tajkeho směš, sam zatřělić pak nic.  Foto: Feliks Haza Šup drje je rjane zwěrjatko, mnohim tež na serbskich wsach pak skerje njelubozny „hósć“. Popadnyć tajkeho směš, sam zatřělić pak nic. Foto: Feliks Haza

Po sakskim hońtwjerskim zakonju ma kóždy wobsedźer abo wužiwar ležownosćow prawo, dźiwje zwěrjata popadnyć.

Budyšin (mwe/SN). Něchtóžkuli so jara hněwa, hdyž jemu šup w nocy zahrodku přerywa, liška po kokoše chodźi abo kunjace psy swoje slědy zawostajeja. K tajkim njeluboznym „hosćom“ słušeja tohorunja šwincy, nutrije a dźiwje nukle. Štóž pak chce je popadnyć, měł zwěrinoškita dla žiwjenske pasle wužiwać a je do schadźenja słónca kontrolować. Při tym wšak hdys a hdy k tomu dochadźa, zo spłóšena domjaca kóčka bojazliwje z tajkich pasli wudźěra. Tež tón abo tamny ­jěžik sej rady do nich zalěze.

Dosahnjene dźiwje zwěrjata zatřělić je jenož wěcywustojnym wosobam přewostajene, štož je bjezpłatne. K nim słušeja rewěrowi hajnicy, skótni lěkarjo abo rěznicy. Wot lěta 1978 je Jurij Lukaš z Worklec hajnik-hońtwjer, za čož ma wotpowědne wopismo. „Jako běch tehdy w swojim rewěrje prěnjeho šupa zatřělił, so w Jědlicy žónska do mnje da, kak móžu tajke šikwane zwěrjatko morić. Dźesać lět pozdźišo samsna wosoba na mnje swarješe, hdy da skónčnje přijědu a šupa zatřělu“, so Jurij Lukaš dopomina.

Veröffentlicht in Lokalka
Bitte anmelden, um einen Kommentar zu posten

Anzeige