Bart (CS/SN). Młyny najwšelakorišeho razu stajnje znowa fascinuja. Tohodla wotměwa so přeco swjatkownu póndźelu dźeń młyna. Wódny młyn w Barće móžeš sej jenož kóžde druhe lěto wobhladać. Mějićel Heiko Vogel měješe wčera tuž dosć dźěła, zo by wšitkich zajimcow po młynje wodźił. Na kóncu dnja je wón šěsć wodźenjow přewjedł. Nad wulkim zajimom so wón wjeseli, přetož mjez młynami Budyskeho wokrjesa, kotrež běchu wčera přistupne, je wón takrjec nowačk. Před dźesać lětami je wón swój młyn prěni raz zajimcam pokazał.

Heiko Vogel drje je w młynje wotrostł, w 1980tych lětach pak je wón studija a dźěła­ dla do Berlina přećahnył. Wot lěta 1953 prózdny młyn swojich prjedownikow je wón jenož tohodla „ze spara wubudźił“, dokelž chcyše tu kwas z mandźelskej Inu a swoje 50. narodniny swjećić. Restawrowanje stareje techniki pak so jemu spodobaše. Krok po kroku młyn zaso fungowaše a kóždej dwě lěće móžeše wopytowarjam něšto noweho demonstrować. Tónraz bě to rumnosć, w kotrejž so něhdy wódne koło wjerćeše.