Budyšin (CS/SN). Swój program „Hudźba, hdźež je mjelčenje“ wo wosebitych lěhwach w NDR je Anna Barbara Kastelewicz njedawno w USA předstajiła. Připosłucharjo drje su jón ze zajimom sćěhowali, tema pak bě tam dospołnje njeznata. Wo wosebitych lěhwach, po Druhej swětowej wójnje w NDR wutworjenych, so pozdźišo ani w NDR ani w ZRN rěčało njeje. Program, kiž bu sobotu w Budyskim wopomnišću předstajeny, so tuž přećiwo zabyću měri.

Kaž nawodnica wopomnišća Silke Klewin­ rjekny, bě w NDR dźesać tajkich lěhwow. Dohromady 27 000 ludźi bě tam zajatych. 3 000 z nich swobodu hižo dožiwiło njeje. Po słowach Silke Klewin njeběchu to žane dźěłowe lěhwa. Nawopak. Jeći běchu k tomu zatamani, ničo nječinić. Spěwanje a kóždažkuli kultura běštej zakazanej. Wiolinistka Anna Barbara Kastelewicz,­ kotraž bě knihu „Hudźba, hdźež je mjelčenje“ wudała a z njeje citowaše, rjekny, zo běchu tele wobstejnosće sčasami tróšku wolóžene. To pak zaležeše jeničce na tym, zo njebě jasne, štó bě za lěhwa zamołwity.