Wosebje na wsach drje je lědma domjacnosće, w kotrejž njeje domjaceho zwěrjeća. Mjeztym zo so psyk a kóčka poměrnje husto jewitej, su bóle eksotiske zwěrjata skerje rědke. Wo nich a jich plahowarjach na wšelakich městnach Łužicy rozprawjamy w lětnjej seriji Serbskich Nowin. (4)

Hdyž so njewjedro bliži, so štrusy w swojej farmje we Łazu k zemi tuleja. „Čim zdaleniše njewjedro je, ćim wyše štrusy swoju hłowu dźerža. Hdyž njewjedro bliže přińdźe, wone wušo hromadźe steja. Štrusy druhdy pokazuja, kajke wjedro budźe“, 52lětny Enrico Gabel rozprawja. Powołanski šofer wjedźe připódla we Łazu „Štrusacu farmu při Sprjewi“, kotraž wot lěta 2005 wobsteji. Dźensa plahuja tam 50 do 60 štrusow. Prěnje štrusy běchu honačej Gustav a Paul kaž tež někotre žónki. Młodźata wostanu maksimalnje hač do staroby dweju lět na farmje. „Při plahowanju a picowanju dźiwamy na přirodnosć“, Enrico Gabel powěda. Wšo dźe bjez někajkeje chemije. Hdyž su zwěrjata dwě lěće stare, je zarězaja. To činja hnydom wonka při płoće, zo bychu štrusam njetrjebawši stres zalutowali.