Wosebje na wsach drje je lědma domjacnosće, w kotrejž njeje domjaceho zwěrjeća. Mjeztym zo so psyk a kóčka poměrnje husto jewitej, su bóle eksotiske zwěrjata skerje rědke. Wo nich a jich plahowarjach na wšelakich městnach Łužicy rozprawjamy w lětnjej seriji Serbskich Nowin. (7)

W pincy je ćicho. Jenož słabe klukotanje je słyšeć, něhdźe we wodźe. Ćopły powětr w rumnosći je nimale kaž tropiski. Lampy so swěća, špundowanje je z kachlicami wukładźene. Wulki basenk rozpřestrěwa so na połojcy rumnosće. Potom so něšto hiba. Pomału sunje so hłowa z wody – wuskej woči, dołha klama, za njej­ pancerowany chribjet.

„Na Kaili“, praji Uwe Waclawik w Běłej Wodźe měrnje. „Sy hižo zaso wćipny?“ Zwěrjo mikota a skrótka z wopušu machnje. Při tym woda na sćěnu pryska. Tu deleka bydli hižo 21 lět kajman Kaili. Wón je něhdźe 1,60 metrow dołhi. Uwe Waclawik wobhladuje jeho jako „najnjewšědnišeho psa domu“. Nad pincu steji cyle normalny jednoswójbny dom ze 120 kwadratnymi metrami bydlenskeje płoniny, natwarjeny w lěće 1996.