Křesćan Zarjeńk, Pětr Bajtl a Wilfried Grundaj sobu haty wułójeja

Smječkecy. (SN/StŠ) Jako su sobudźěłaćerjo klóštra Marijina hwězda wokoło hajnika Guida Budarja srjedu Kamjentny hat w lěsu mjez Smječkecami a Róžantom wułójili, jim znowa třo starši mužojo pilnje pomhachu: Křesćan Zarjeńk z Noweje Wjeski, Wilfried Grundaj z Worklec a Pětr Bajtl z Pančic-Kukowa. Byrnjež mjeztym wuměnkarjo byli, su swojemu něhdyšemu powołanju a kolegam swěrni wostali. „Lětsa je to połsta lět, zo sym pódla, hdyž so nazymu klóšterske haty wułója. Hižo za čas, hdyž běch jako lěsny dźěłaćer pola klóštra přistajeny, sym so stanje na tute tydźenje w nazymje wjeselił. Tohodla sym nadawkej tež jako wuměnkar, hdyž móžu sej to časowje zarjadować, rady swěrny wostał“, powěda ze zahoritosću Křesćan Zarjeńk. Hačkuli dźěło w zymnej wodźe přeco přijomne a lochke njeje, je wone přiwšěm znjesliwe, doda Pětr Bajtl. „Trjebaš jenož prawu drastu a dyrbiš hladać, zo so tak mało kaž móžno z wodu napancaš. Prjedy běše to naše dźěło a dźensa je to naš hobby. Přijědu woprawdźe rady a pomham.