Dźensa wabi idyliski doł podłu Klóšterskeje wody do wuchodźowanja, před 80 lětami běše wony blak hela na zemi – ­Lipjo před wrotami klóštra Marijina hwězda w Pančicach-Kukowje. 27. apryla 1945 sta so wuski kotoł ze smjertnymi paslemi a za sta pólskich wojakow z poslednjej staciju – z „Dolinu smjerće“. Z pomocu hišće žiwych časowych swědkow a historikarjow z Pólskeje a Němskeje poda so mejske wudaće telewizijneho magacina Wuhladko na historiske slědy jednoho z najkrawnišich bitwišćow Druheje swětoweje wójny. „W mojim ži­wjenju njeje so mi ničo tak hłuboko zašćěpiło, kaž tute poslednje dny w aprylu 1945. Běchu tak surowe, zo so mi dźensa hišće wo tym dźije.“ Tak rysuje 90lětny Jurij Nuk wone dny. „Sym tole z wosom lětami wšitko sobu dožiwił, ze swojim dźědom a wowku. Wojacy SS přijědźechu a wšo zatřělichu, štož bě hišće žiwe“, dopomina so Beno Młynk z Hórkow. „Mój nan je 1945 tu w 2. pólskej armeji wojował. Z jeho regimenta je wot 1 700 wojakow jenož něhdźe 300 přežiwiło“, powěda potomnik pólskeho wojaka Jerzy Warszawski.