Wulkotna, haj woprawdźe wulkotna wona bě, ta „Wulkotna woda“. Oratorij pod wuměłskim nawodom Judith Kubicec z kompozitoriskeho pjera Měrćina Weclicha na teksty Róže Domašcyneje a w aranžemenće­ Johannesa Gerstengarbe je wopytowarja na te a druhe wašnje překwapił. Přewšo putało je mje prašenje, z kotreje přičiny je lědma wo tym rěč, kak aktualna tale produkcija ze swojim wobsahom je a zo so z njej wosebje młodźi ludźo zaběraja. Fota Maćija Bulanka wšěm tym, kotřiž su tekst – snano samo wospjet – čitali, přidatnje jasnje před woči wjedu, z čim so bědźimy. Mi znajmjeńša bě při tychle motiwach a k tomu­ jadriwych wuprajenjach ćežko dychać. Přetož woda je zakład wšeho žiwjenja, runje tak kaž powětr. Pokładaj to, kotrejž znajmjeńša w bohatych krajach swěta hišće w dosahacej měrje mamy. Kak dołho pak hišće? Lodowcy taja, z tym žórleška wusaknu, studnje wuschnyja, flora a fawna mrěje ... A my? My tohorunja! Ćim wažnišo tuž je, zo bjerjemy chutnje, hdyž młodźi ludźo praja, zo njewědźa, hač swójbu załoža. Boja so, zo njemóža swoje dźěći hižo nasyćić.