Kopańca je wjace hač jenož sport – wona­ zwjazuje ludźi, polěkuje přećelstwam a wuči wažne kajkosće. Mariji Čušcynej,­ trenarce Ralbičanskeje młodźiny F, je tónle sport woprawdźita naležnosć wutroby. W rozmołwje ze Stellu Pilzec rozprawja wo swojej zahoritosći, wo radosći na dźěćacej kopańcy a wo tym, što ma jako trenarka za wuspěch.

Što běchu přičiny za Waš rozsud, stać so z trenarku?

Kopańca mje hižo cyłe moje žiwjenje zahorja. Přez wosobinske wobdźělenje na sporće, přez mojeho nana, kiž bě wjele lět jako trenar a hrajer w towarstwje DJK Sokoł Ralbicy-Hórki aktiwny, a přez mojeho syna, kiž sam w Ralbicach kopańcu hraje, sym towarstwu wusko zwjazana. Róla trenarki je za mje tohodla woprawdźita naležnosć wutroby.

Wobchadźa so z Wami hinak hač z muskim trenarjom?