5. dźěl esejistiskeje serije wo słowjanskim žiwjenju Europy a wo tym, čehodla Serbja poprawom na čole Słowjanow steja

Čitamy to w poslednim času nimale přeco a nimale wšudźom: Přemało dźěći so narodźi, zrudny historiski rekord je docpěty, a wuhlady njejsu dobre. Znajemy tež ličby: Idealny přirost je 2,1 dźěćo na žonu, z tym by reprodukcija towaršnosće zaručena była. Kaž pak mjeztym wupada, porodźa žony w Europje nimale jedne dźěćo mjenje. Wěmy, zo je situacija po cyłym swěće samsna. We wuchodnej Aziji je wona najhórša, wšojedne hač je na tym wina socialne inženjerstwo kaž w Chinje z něhdyšej politiku jednoho dźěsća abo přirodny proces zbohatnjenja towaršnosće z kultom dźěławosće kaž w Japanskej abo Južnej Koreji. W zapadźe mamy tež druhe ćeže. Smy bohatu, egoistisku a komfortabelnu towaršnosć natwarili, kiž chce w idealnym padźe bjez wobćežnosćow žiwa być (a dźěći wobmjezuja ego), tohodla so dźěći bojimy.