Jakub Bart-Ćišinski

Wbohi Ćišinski

Mi so weršowanje njespodoba,

kajkež Ćišinski do swěta zwoni;

słowa pjerchotaju, kaž hdyž skoba

huso so, a z cuzby k nam rad honi.

W ćežkich wurazach so šmjata wašnje;

z błyskom mjeta, z ćmu, ze słóncom hota.

Mysle šumja hrózbniwje a strašnje

bjez pokory jako do powrota.

A hdyž dołho čitaš jeho pěsnje,

w duši juskoce a w duši boli.

Nětko ćisnje će do jastwow ćěsnje,

nětko do njebjes će zafifoli.

A to z kóždej knihu bywa hórje.

Młodych wšěch nam zawjerći, hdyž baju

basnje wam wo bóh wě kajkim zmórje!

Božo, pomhaj Ćišinskemu! praju.

Lubi ludźo, dajće być sej jeno!

„Njerjad“ mojich basnjow změje traća

dołho hišće, hdyž stej błyšć a mjeno

druhich dawno spadnyłej do tłaća!

(skrótšene)

Na kulturnym polu nazhonjamy w Serbach wjele, štož je nam blisko a lubo­. Ale tež to, štož je daloko preč, zamóže nas jimać a nam nowe impulsy dawać­. Wo tym so w tutej rubrice pisa.