Nad wjerškami starych štomow na ležownosći něhdyšeje chorownje w Beelitzu pleće so šćežka. Po njej so wuchodźujo móža sej wopytowarki a wopytowarjo pomału rozpadowace twarjenja hojernje na cyle nowe wašnje a z noweje perspektiwy wotkrywać.

Z Budyšina dojědźechmoj sej tež mój, Mila a Maximilian, aka M&M, do městačka blisko Podstupima. Jězba drje bě chětro dołha, ale přiznać dyrbimoj, zo je so wupłaćiła. Byrnjež za jednu čaru nimale połtřeća hodźiny trjebali, nam złota nazyma podłu awtodróhi někotry rjany wokomik wobradźi. Rjany bě tež wokomik přijězda do Beelitza, wšako su bjezposrědnje pódla něhdyšeje hojernje awtodróhu natwarili. Spočatnje hišće běchu na arealu, kotryž je dźensa jedyn z najznaćišich tak mjenowanych lost places po cyłej Němskej, na tbc chorych lěkowali. Tohodla su twarjenja tež na najmodernišim stawje dopóznaćow kónc 19./spočatk 20. lětstotka. Po Druhej swětowej wójnje hač do lěta 1994 bě sowjetske wójsko areal jako swoju centralnu chorownju w tehdyšej NDR wužiwało.