Jan Wjenk z Wotrowa wupraji so k wólbam zastupjerjow załožboweje rady:

Haj, jako swěrny čitar SN dopomnich so na swojeju wučerjow Jana Měškanka a Cyrila Nawku. Mnohim znaty Měškank by zawěsće swoje zwučene słowo „za­trašne“ wužiwał hladajo na to, štož so tu stawa. Nawka pak by při nawuknjenju basnje Handrija Zejlerja „Swětłabojazni čashaćerjo“ šulerjam pomhał a jich jednotliwe dźěle słowow a zapřijećow na taflu pisać dał, zo móhli baseń a jeje zmysł zrozumić.

Hdyž mjenowanu baseń z dźensnišim časom přirunuješ, zmysł spóznaješ. Tak wojuja ludźo wo jednu funkciju, kotraž wšěch Serbow nastupa, nic jenož čłonow zwjazkoweho předsydstwa. Hdźe je tolerantnosć, słuchać na druheho, kotryž ­nima po jich měnjenju ničo prajić, ale ­jenož woni.

Jenož Dawid Kliman je swoju njewotwisnosć zwuraznił, zo w žanej instituciji a w žanym towarstwje njedźěła. Přirunujo pak zwěsćiš, zo su jednotliwi kandi­daća, kotřiž so jako čłonojo załožboweje rady požadachu, wšitcy předsydźa towarstwow abo wottam pósłani.