Po wšej Łužicy wuhladamy nětko meje, debjene z brězu, jehlinowcom, z wěncom, z girlandu, ze chorhoju, ze seklemi w serbskich barbach. Wo krasnym měsacu zna­jemy spěwy a kěrluše, kaž „Meje kralowna“ po słowach Michała Nawki: „Nět meja na zeleni, so debi z kwětkami. Pój na nje hladać, knjeni, kak wšo so pisani! Ty kralowna sy meje, ta wopyt twój sej přeje: Marija, Marija, ty meje kralowna.“ Handrij Zejler a Korla Awgust Kocor staj nałožk mejemjetanja w spěwje wopisałoj: „Zelena ta meja, serbska lesna reja kiwa k rjanom wjeselu. Tuž hotuj so, ty rjane holčo, hotuj so na rejku z pachołom na trawniku. Dešćik budźe kapać, słónčko budźe sapać, bórči nan a wotradźa. Maćerka ta stara, ta je połna swara pjenježkow tych swětłych dla. Miłe njebjo lubje směwa so, a swoje holčo wjedźe pacholo. Wokoł’ rjanej meje zejhrawaja reje, horka banty, rubišća! Meja rubišćata chila so: tuž kedźbuj, kedźbuj, spěšne pacholo! Za tym wjerškom hrabń! Wona leći, hrabń za wjerškom zelenym! Pacholo so mjerzaše, kiž tu meju njekrydźe, zo njej’ holčo jeho w rejach kralowna. Do korčmy ducy z tej meju w ruce tón hólčik juska na sylnych ramjenjach.