Wosebje na wsach drje je lědma domjacnosće, w kotrejž njeje domjaceho zwěrjeća. Mjeztym zo so psyk a kóčka poměrnje husto jewitej, su bóle eksotiske zwěrjata skerje rědke. Wo nich a jich plahowarjach na wšelakich městnach Łužicy rozprawjamy w lětnjej seriji Serbskich Nowin. (3)
„Pójće, pójće, pójće“, woła Stefen Wjacławk při wulkej, wot wysokeho płota wobdatej pastwje na kromje Wotrowa. Njetraje dołho a na kopcu zjewi so stadło dańkow w rjanym swětłobrunym lěćnym kožuchu. Zróstny jeleń je nawjeduje. Miliduch – tak wón rěka – hnydom jara přitulnje a wćipnje poskićenu ruku swojeho knjeza přepytuje. Tež tamne dańki a młodźata wočakliwje w bliskosći steja, ale tónraz ničo ke chłóšćenju njedawa.
