Zbrašenje jako šansu wobhladować, nic jako wobmjezowanje
Pančicy-Kukow (SN/MWj). Što zbrašenje dźěsća za jeho staršeju, za cyłu swójbu a za bjezposrědnju wokolinu woznamjenja? Z tymle prašenjom zaběra so wustajeńca „Zbrašenje. Žana hranica“, kotruž su wutoru w klóštrje Marijina hwězda w Pančicach-Kukowje wotewrěli. Přehladka je hač do 3. nowembra w přechodźe wot klóšterskeho dwora na parkowanišćo widźeć. Wotewrjenje je dwójny kwartet chóra Lipa wobrubił (SN wčera rozprawjachu).
Při swojim witanju citowaše abatisa klóštra Gabriela Hesse jednoho z w klóštrje bydlacych zbrašenych, kotryž bě raz rjekł: „Zbrašeni su wšitcy, ale pola nas su to pytnyli.“ Po słowach abatisy je wustajeńca dobra składnosć, „wo nami a wo zbrašenych rozmyslować.“
