Chrósćicy (SN/StŠ). Žane pjeć mjeńšinow njeje trało, doniž njebě pjatk nawječor prěnja wohnjowa wobora – mjenujcy Chróšćanska – na městnje, po tym zo bu alarměrowana. Po chwilce přidružichu so wohnjowi wobornicy z Worklec, Hórkow, Bóšic a ze Smječkec. Tak so Chróšćan nawjes jenož tak w módrym swětle wohnjowych woborow swěćeše. W alarmje rěkaše, na konjacym dworje wosrjedź Chrósćic je pod třěchu konjenca woheń wudyrił. W konjencu je hišće sobudźěłaćer kaž tež kóń. Na zbožo pak bórze zhonichu, zo běše to jenož wjetše zwučowanje a nic realita.
„Trjebamy tajke zwučowanja. W tutym padźe smy sebi Wenderothec statok wupytali. Sprěnja je přijězd na dwór poměrnje wuski, zdruha njeje nimo Satkule w blišej wokolinje žanoho hydranta za wodu a střeća mějachu pomocnicy nimo wosoby tež konja wuswobodźić. To tak hišće dožiwili njejsmy. Přiwšěm pak móže so to bjezdwěla jónu stać. Tohodla smy dźakowni, zo su Wenderothec nam dowolili, tute tola specielniše zwučowanje pola nich přewjesć“, rozjasni nawoda wohnjowych woborow gmejny Chrósćicy Clemens Suchy.



