Zašły pjatk nawječor podach so z Wěteńcy po pólnym puću do směra na Pančicy-Kukow, zo bych so trochu čerstweho powětra nasrěbał. Je to tróšku dźěrata, ale jara woblubowana šćežka, kotraž je tež dźěl Jakuboweho puća z krasnym wuhladom na našu rjanu Łužicu. Někak na połojcy čary do Pančic, na małej wyšinje z dwěmaj kastanijomaj, steješe před krótkim hišće mała, dodźeržana ławka, na kotruž móžeše so nimoducy posydnyć a tróšku powotpočnyć. Chětro zadźiwany zwěsćich, zo bě ławka fuk a płonina bě rjenje zrunana. Nó derje, to su sej ratarjo tón najrjeńši blečk wupytali, zo bychu móhli ze swojimi traktorami na polo zajěć, při sebi myslach a běch najprjedy raz trochu zrudźeny.