„Posłuchaj lěkarja, prjed hač jeho trjebaš!“, serbske přisłowo namołwja.

Tuž wěnuje so student mediciny Pětr Dźisławk w nowej seriji znatym a mjenje znatym chorosćam, zo by je ­čitarjam trochu bliže rozłožował (9).

Kóždy z nas ma někotre razy wob lěto zymicu. Při tym pak njeje přeco jednorje spóznać, hdy maš woprawdźe zymicu, kotraž je zwjetša indic za chorosć, a hdy je ćěło prosće tróšku sćoplene. Po sporće a ćělnym napinanju wšak je ćěło runje tak horce kaž po nješkitanym přebytku w słóncu. Tež njeje ćělna temperatura konstantna, wona w běhu dnja chabła. Rano w štyrjoch je wona w normalnym padźe najniša, w hubje měrimy něhdźe 36,5 stopnjow. W běhu dnja ćělna temperatura stupa, doniž docpěje mjez 16 a 18 hodźin swój maksimum. Tu móža so tež raz temperatury hač do 37,5 stopnjow měrić, wjele wyše pak njesmědźa być. Mjez 37,6 a 38,0 stopnjemi wšak rěčimy wo subfebrilnych temperaturach. Ćěło drje je sćoplene, ale zymicu hišće nimaš. Snadnu zymicu definujemy přez tem­peratury mjez 38,1 a 38,5 stopnjemi, srjedźnu mjez 38,6 a 39,0 stopnjemi.