„Vanessa, njechodźiš da dźensa scyła na žane reje?“ Prašenje mojeje wowki sobotu wječor pokazuje jasnje na změnu minjenych lět. Serbske reje a wjesne swjedźenje, kotrež běchu něhdy samozrozumliwe, bywaja dźeń a rědše. A nadobo dyrbiš rozkłasć, što je so počasu wšitko změniło.

Hustodosć rěka, młodźina nima zajim za tradicije. Tola tute pozdatne wujasnjenje njetrjechi. Mnozy młodostni su wote­wrjeni za serbsku kulturu, přeja sej pak načasne koncepty, lěpše wabjenje a zarjadowanja, kotrež jich žiwjensku realitu wotbłyšćuja. Tradicije móža jenož dale žiwe być, jeli so dale wuwiwaja. Zamołwitosć za to njeleži jeničce pola młodźiny, ale w cyłym zhromadźenstwje.