Něšto směło wěrne być: Byrnjež w najwjetšej měrje škódne a strašne było; haj móhło samo k zakładnej kajkosći byća słušeć, zo na swojim dospołnym dopóznaću zahinješ – so sylnosć ducha po tym postaja, kelko „wěrnosće“ wón runje tak hišće wudźerži, jasnišo, w kotrej měrje wón ju sćeńšenu, zababjenu, wosłódčanu, scunjenu, skřiwjenu trjeba.

Friedrich Wilhelm Nietzsche

(1844 – 1900), „Za dobrym a złym – Předehra za filozofiju přichoda“

Zhromadny čas łakaše w škleńčanej chěži a wobdźiwaše bjezradnje sněhběłe poslešćo, kotrež bě so před swojimi bańkami rozpřestrěwało a krajina přewidnosće zdaše so po dołhim času domchowanja brěčkatych płodow, kaž jasna škrička pokoja a tola dospołnje cuza w tutej něžnej postawje zmjerzka.

Rěčka dyrdomdejskeje hole w dohodownych dnjach njepluskotaše, mortwy płót so w sćinje dźěćaceho krosnowanja před pućikom do kerčiny zasuka a wša žiwosć bu po zdaću přez ćopłe wichory nazymnika wuhnata – byrnjež so na frinkolacych hałuzach hodownika kruće dźeržeć spytała, so wona pod šatom sněženkow doskónčnje zhubi.