Je rjany, miły nawječor nětkole w času, hdyž we Łazkowskim lěsu podlěsk kćěje. Nowakecy su we Łazku posledni dom na pućiku, kotryž do lěsa wjedźe. Marika Nowakowa swojim ludźom do domu zawoła: Póńdu skrótka do lěsa! „Nó, a jako znazdala na našu pastwu hladach, widźach, zo tam mjez wulkimi wowcami něšto skakota: jehnjatka! A jedna wowca trochu zboka ležeše, w hronach. Božičkecy, sej pomyslich. Na pjenku sym so wobroćiła a domoj chwatała, zo bych Mariana zawołała.“ Wowcy su wosebity konik jeje syna Mariana. Do jeho stadła słuša šěsć wowcow a boran.

A potom běše tak, zo je so w běhu jednoho tydźenja dźewjeć jehnjatkow narodźiło. „To bě nam wulke wjeselo, ale najprjedy tež wjele dźěła a prócy!“, powěda nam Marika Nowakowa. Njewšědne je, zo tež wóslik Lotta do stadła słuša. „Wón je najlěpši přirodny škit přećiwo wjelkam“, wuzběhuje wona. Wóslik wuběrnje słyši a stadło a wobsedźerja warnuje – hnydom a wótře, hdyž so wjelk bliži. ­Wóslik pak njeje jenička wosebitosć ­stadleška.