Susanna Krawčikowa je sej dźesać lět trajacy són wo přebytku w šwicarskich Alpach spjelniła

Woči zawrěć a sonić, wo zelenych łukach, pisanych kwětkach, měrnych kruwach, fifolacych ptačkach, wo schadźenju a chowanju słónca. A to přez cyłe lěćo. Čehodla nic? Tak je so Susanna Krawčikowa z Njebjelčic prašała a sej són wo lěću w Alpach zwoprawdźiła. „Chcych cyle jednorje jónu tajke lěćo dožiwić“, wona praji, dopominajo so na krasny čas w Šwicarskej. „Něhdźe dźesać lět je trało, wot prěnjeje ideje hač k třom měsacam w dalinje.“ Prjedy hač so wona woprawdźe na puć nastaji, je so akribisce na přebytk přihotowała. „Sym wjele čitała, sej rozprawy ludźi w interneće a telewizy wobhladała, kotřiž su w horinach přebywali. A při tym zwěsćich, zo nochcu něhdźe dźěłać, hdźež mam ludźi posłužować, nochcych w kuchni dźěłać a tež žane łoža poćahować. Skerje chcych ně­hdźe poboku burskeje swójby w přirodźe ze skotom činić měć.“ Dalše akcenty běchu, zo njeje při dźěle sama a zo nje­trjeba z lajkami dźěłać.