Jedna z lědma znatych europskich mjeńšinowych rěčow je mirandšćina, słušaca do romaniskeje rěčneje swójby. Jeje wužiwarjo su žiwi we wokolinje městačka Miranda­ do Douro w sewjerowuchodnym kućiku Portugalskeje Trás-os-Montes (Zahórska).

Stawizny mirandšćiny sahaja do srjedźowěkowskich časow, za linguistiku „wotkryta“ pak bu wona hakle 1882. Blisko přiwuzna je rěč w Španiskej wob­stejacej asturšćinje. Prestiž mirandšćiny w 20. lětstotku bě chětro niski – wobhladowachu ju jako spodźiwny dialekt portugalšćiny a jeje wužiwarjow jako zawostatych wjesnjanow. Wosebje za čas diktatury Antónija Salazara (1932–1968) spytachu statne organy mirandšćinu wutupić. Dźeń a mjenje staršich je tuž lokalnu rěč dźěćom dale posrědkowało.