Pokročujo z temu ze zašłeho Rozhlada piše Hartmut Leipner wo prócowanjach delnjoserbskich wěriwych wot wosomdźesatych lět, serbsku rěč zaso do cyrkwinskeho žiwjenja zapřijeć. Rysuje, kak počachu wěriwi serbske a dwurěčne kemše w Delnjej Łužicy organizować – dźensa wuhotuja wob lěto něhdźe dźesać –, duchownu literaturu wudawać a kak prócuja so ze spěchowanskim towarstwom wo financnu podpěru za serbske dušepastyrske dźěło. Zo zbywa wjele dźěła, pokazuje fakt, zo je biblija 1868 prěni raz w cyłku wušła. To bě zdobom najnowše cyłkowne wudaće delnjoserbskeje biblije. Njeznajeće-li mjena němskich fararjow Reinhardta Richtera, Klausa Lischewskeho a Rolfa Wischnatha, móžeće w decemberskim Rozhledźe čitać, na kotre wašnje su woni ze serbskim cyrkwinskim žiwjenjom zwjazani.