Kwasne hrónčka

Kak błyšćitaj we čestnej pyši

so młodaj zwěrowanaj tu!

Hdyž jeju zwjazk je Bóh Najwyši

dźens přijał z wěčnej lubosću.

Hlej, z kajkej radosću so směje

tu młody muž a mandźelski!

Dźens jom najrjeńše zbožo kćěje

we njewjesćinskej lubosći.

Haj, Kralec Jurij je sej zhladał

a pytał młodu mandźelsku;

je za njej hižo dawno žadał

a k njej so chilał z wutrobu.

A Hanka kruće při nim sedźi

a zboka přeco zhladuje,

kak mika wón a što wón slědźi,

so nihdźe wot njoh njehibnje.

Hdyž lědma padachu nam směrki,

hlej, ze Sulšec do Němcow tu

přez wšitke pola a přez kerki

je Jurij chwatał na žeńtwu.

Tak wón tu rady z kołom dojěł

drje husto k swojej Hance je.

A Hanka, doniž njebě přijěł,

na njeho dawno čakaše.

Hdyž mać tež druhdy tróšku swari:

„Što jenož mysliš, Hanka sej?

Ta wěc pak při wšěm lari-fari

so zbóžnje tola pleće z njej.

Tak jědźeše tón čołmik chětře

hač do wěsteho přistawa;

dźens ruce zawdaštaj na přece

sej k zwjazkej swjatoh mandźelstwa.

Tuž swjećtaj dźensa prawje rjenje

swój zbožowny a čestny kwas.

Wój njebudźetaj kać so ženje,

hdyž derje trjebataj swój čas.