Što Wolfganga Krausa z Wulkich Ždźarow z europskim ekumeniskim towarstwom Penuel zwjazuje
Kruta wěra maćerje bě Wolfgangej Krausej přeco zepěra w žiwjenju. „Bóh tón Knjez, na njeho ženje njezabudź. Njemóžeš ženje hłubšo padnyć hač do Božeje ruki. Wón budźe tebje přeco słyšeć a lubować“, powěda 68lětny architekt we Wulkich Ždźarach wo dobrej radźe swojeje maćerje z dźěćacych dnjow. Jako chorobna sotra w Hórniskej chorowni w Essenje widźeše wona w Druhej swětowej wójnje njewuprajomnu bědu. Při mnohich bombowych nadpadach bě samo přeco zaso zapaladła wot třěchi chorownje wotstronjała. Jeho nan bě kubłany muler a kolpingowy wandrowski. Pola Stalingrada bu jako wojak zajaty. „Pozdźišo dóńdźe do Armenskeje“, rozprawja Wolfgang Kraus, „w jatbje by nimale zmjerznył a zahłódnił. Při pospyće, sej běrny z lěhwoweho wohenja wzać, jeho sowjetscy wojacy lepichu. Jako jeho z třělbišćom storkachu, wupadny jemu mały Chrystusowy křiž z kapsy, štož jemu po zdaću žiwjenje wuchowa.“ Hnujacy powěda Wolfgang Kraus wo swojich staršich.
