Marko Njek z Worklec reaguje na wozje­wjenje w Serbskich Nowinach z 31. julija w rubrice Mój wid:

Marian Wjeńka pisa wo zabłudźenju słowa „snoezelen“ jako wopisanje wě­steje rumnosće dźěćaceho zarjadnišća. Mi napadnje, zo so w komentarje wjace linkow­ z „małej njerjanosću“ zaběra a tuž snano tola „mały zmylk wuzbě­huje hač wulki skutk“.

Zapřijeće „snoezelen“ je wjac hač jenož słowo a myslu při tym nimo serbskeje rěče tež na kwalitu Worklečan­­ske­ho horta. Nam kubłarjam a dźěćom – a tak hłownej klientel wužiwanja słowa­ – je wone snoezelen bjezdwěla zapřijeće. Słowo je drje zestajane, ale nic nowomodne. Nawopak, pochadźa z Nižozemskeho instituta, a to hižo z 1980tych lět. Tam staj ciwilnu słužbu wukonjacaj tule formu wotpinanja wuwiłoj. Přebywanje w jednej na to wosebje atmosferisce nasta­jenej rumnosći, z wotpowědnej hudźbu a swěcu a dalšim přijomnym wuhotowanjom, „snoezelen“ z tym wopi­suje. Spočatnje na hladanske domy poćahowane su tež kubłanišća tule formu wotpinanja skoku jako poskitk přewzali.