Wo stawje a přichodźe serbskeho a serbskorěčneho pismowstwa kontrowersnje debatowali

Hesło „Serbska literatura – pozicije a perspektiwy“ dosć derje wotbłyšćuje, wo čim je so tydźenja na lětušim druhim zarjadowanju rjadu Serbska debata diskutowało. Na podiju běchu sej spisowaćelka a wučerka serbšćiny Sylwija Šěnowa, jednaćel Ludoweho nakładnistwa Domowina (LND) Syman Pětr Čyž, předsyda Zwjazka serbskich wuměłcow Jan Bělk kaž tež awtorka a studentka sorabistiki Milena Šołćic přezjedni, zo je pismowstwo za rěč elementarne a za jeje wobchowanje a dalewuwiwanje njeparujomne. Tež nastupajo wuhlady do přichoda bě mjez debatowacymi konsens – raz mjenje, raz bóle optimistisce nichtó z nich na tym njedwěluje, zo zasadny zajim za čitanje a (posrědnje) pisanje w přichodźe njepopušći. Swoju generaciju zakitujo wšak Milena Šołćic podšmórny, zo ma předsudk wo młodźinje, kotraž pječa hižo nječita, za „demotiwěrowace wumjetowanje“. Serbske literatura je jej „špihel towaršnosće, reprezentantka identity a tež zabawa, abo skrótka: stołp našeho byća“.