4. dźěl esejistiskeje serije wo słowjanskim žiwjenju Europy a wo tym, čehodla Serbja poprawom na čole Słowjanow steja

Hdyžkuli so na přednoškach, bjesadach abo w socialnych syćach w Čěskej wo poćahach a poměrach mjez Serbami a Čechami diskutuje, so přeco něchtó praša, čehodla njeje so Łužica po Prěnjej swětowej wójnje k nowej wupokazanej Čěskosłowakskej přizamknyła. Wšako kóždy derje wě, zo by to za Serbow lěpje było, hač dale z Němcami pod samsnej třěchu wostawać. To je prašenje, před kotrymž sym kapitulował, dokelž sym zrozumił, zo někotre baje wróćo do mócnarstwa sonow zahnać njemóžeš, wšojedne kak jara a kak dołho so towaršnosć kubłać prócuješ. Tuž spytam kóždy raz zaso wot spočatka wujasnić, zo je žiwjenje w Serbach po hinašich pućach hač w Čěskej wotběžało, zo mamy hinaše refleksy a zo runje tak na wuwiće po Prěnjej swětowej wójnje na rozdźělne wašnje hladamy.