Wosebje na wsach drje je lědma domjacnosće, w kotrejž njeje domjaceho zwěrjeća. Mjeztym zo so psyk a kóčka poměrnje husto jewitej, su bóle eksotiske zwěrjata skerje rědke. Wo nich a jich plahowarjach na wšelakich městnach Łužicy rozprawjamy w lětnjej seriji Serbskich Nowin. (6)

Hižo někotre lěta měješe Róžeńčanski blidarski mišter Benedikt Wjesela mały haćik z rybičkami. Hat njebě hłuboki a tež nic přewulki, za małe ryby pak dosahaše. Doniž njepřińdźe zyma a rybički zmjerznychu. Tuž so Róžeńčan rozsudźi, hat powjetšić a pohłubšić. Pěskojta zemja pak so přeco zaso do dźěry suwaše a tak nasta něšto wjetši hat hač bě předwidźane. Na kóncu bě nimale meter hłuboki. Benedikt Wjesela wobrubi kromy z kamjenjemi a zwosadźa wódne rostliny. Ale falowachu hišće ryby. Připad jemu pomhaše. Šef jeho mandźelskeje plahuje koi-karpy a měješe runje w tym času jara wjele dorosta w swojim haće. Z toho chcyše wjacore wotedać. Róžeńčan bě za poskitk dźakowny. Poprawom wšak chcyše jenož šěsć karpow wzać, na kóncu dósta 25.