Foće: Ferdinand RječkaZnajeće spěw „Što radosć rjeńšu dawa, hač dróhu pućować“? Napisałoj staj jón Handrij Zejler a Korla Awgust Kocor za swój oratorij „Nalěćo“. Njewěm, hač staj wonaj tehdy tež po Delanach pućowałoj a hač znaještaj swój čas Cygansku studnju. Ach ... wy tež nic? Nó, da pójće sobu. Startuju na křižowanišću w Trupinje ze směra Nižeje Wsy. Tam wotboču nalěwo po asfaltěrowanym puću, kotryž so po snadź dwěsćě metrach na pólny pućik měnja. Naprawo a nalěwo na łukach wšitko kćěje, kaž je to hižo Handrij Zejler wopisał. A hižo mje zeleń lěsa wobdawa. Tule dyrbi tola dalše kři­žowanišćo być, nimale sym je zapasła. Wotboču doprawa. Derje, zo sym sej krute črije wobuła. Přetož pućik je zdźěla chětro błóćany. Nalěwo a naprawo steji wysoke młódne zelo holanskich jahodkow. Hač sej jich tam w lěću karančk našćipam? Dale dźe, přeco po šćežce. Na lěwym boku wuhladam budku z ławku a rjenje murjowanu studnju – samo woda w njej je. Taflu z informacije­mi při­prawili a studnju wob­nowili su šulerjo Ralbičanskeje tehdyšeje srjedźneje šule. Na kromje studnje sedźo wotpočnu. Potom dyrbju dale.