Kaž so kóždu nazymu lisćo pisani, lube čitarki­ a lubi čitarjo, tak tež Serbska pro­tyka lěto wob lěto k roznošowarjam a do předawanišćow dochadźa. A kóžde lěto so při prěnim pohledźe na titulny wobraz prašenje wospjetuje: Dokal da nas almanach lětsa na prěnich stronach powjedźe? Do někajkeje wsy wosrjedź Łužicy, snano zaso raz zwonka serbskeho sydlenskeho ruma? Abo njebudźe to scyła někajke sydlišćo­, ale něšto cyle druhe? Móžu was změrować: Lětsa smy zaso w domiznje po puću, dokładnje w kónčinje kołowokoło Hrodźišća a Wósporka. Što wam w tym zwisku jako prěnje do mysli přińdźe? Dajće­ mje hódać ... Měrćin Nowak-Njechorński! Snano tež hišće naš „serbski Inuit“ Jan Awgust Měrćink? Ale to wězo dawno hišće wšo njeje, kaž móžeće sej myslić. W dźewjeć přinoškach so awtorojo kaž Trudla Malinkowa, Opelec mandźelskaj abo Florian Kießlich titulnej kónčinje wěnuja. A hdyž sće so potom čitajo přez prěnje strony „předrěli“, wočakuje was na zwučene­ wašnje pisana měšeńca powědančkow, pućowanskich reportažow a zhladowanjow na znate abo mjenje znate jubileje a podawki ze stawiznow našeje­ domizny.