Je wutora do jutrow, wječor krótko po wosmich a sedźu w barje wosrjedź Roma. Běch sej na někotre dny do italskeje stolicy do dowola dojěł a so wonu wutoru dopomnich, zo wojuja wšako Italčenjo w Bosniskej a Hercegowinje wo jedyn z poslednich kwalifikaciskich lisćikow za lětuše swětowe mišterstwo w tutej wosebitej hrě. Domoródni wokoło mje komentuja kóždu akciju swojeje Squadra Azzurra – tak so narodne mustwo Italčanow tež mjenuje. Někotři maja samo italsku chorhoj na ramjenjomaj, hdyž hru slěduja. Italčenjo třěla prěnje wrota, kasěruja pak hišće w prěnjej połojcy čerwjenu kartu. Bosničenjo hišće krótko do kónca wurunaja. „Mamma mia“ – je husćišo słyšeć a mnoho dalšich wurazow, kotrež pak njemóžu falowacych rěčnych znajomosćow w italšćinje identifikować. Nimale wšitcy w barje sej w tutym wokomiku za hłowu přimaja. Tomu slědowace podlěšenje wostanje bjez wrotow. W třělenju jědnatku so na kóncu Bosničenjo přesadźichu. Euforija w barje a zawěsće nic jenož tam, ale runje tak na mnohich dalšich městnach kraja, so cyle spěšnje zhubi.