London. Srjedź nocy. Steju ze swojej maćerju, ze swakowej (sotru mojeje žony) a přećelku Ilonku, kotraž je mje z mandźelskej zwěrowała, na starym torhošću a přemyslujemy, hdźe je najbliša filiala po wšěm swěće znateje čěskeje kantiny z hamburgerami. Kóždy chce tajki powoptać. Nadobo so Ilonka zhubi – spěšnje běži daloko preč wot nas, njewěmy čehodla, ale za wokomik so w rojeńcy ludźi zhubi, a moja chroma mać ju sćěhuje. Himpa za njej tak spěšnje, kak jej to jeje chora krótša noha dowoli. Dešćuje so, steju sam na Londonskej hasy a widźu, zo na jeje druhim boku na mnje njeznaty muž w dołhim płašću a z kłobukom hlada. Hdyž pytnje, zo jeho widźu, mi kiwnje. Wupada kaž jedyn z detektiwow ze sławneho sci-fi filma Blade Runner. Ale móže to runje tak Krabat na wulěće być.

Třih.