Ležiš. Měsacy dołho nimale jenož ležiš. Doma, w chorowni, potom zaso doma. Maš tak wulke bolosće, zo njemóžeš spać, njemóžeš jěsć; hdyž sej knihu wočiniš, hnydom hłowa boli. Na pjaty róžk po štyrjoch lězeš, a štožkuli sej k piću popřeješ, wuskutkuje dźěło cyły dźeń. Hdyž chceš sej wusnyć, dyrbiš so na to koncentrować. Spytaš měrnje dychać. Mysliš na městna, hdźež sy so w zašłosći derje čuł. Sym nětko horjeka na našej zahrodźe nad swójbnym statokom, hladam dele na sadowe štomy, wšitke te jabłonje, krušwiny, wišniny a slowčiny, na kotrež sym z kuzenkami a kuzinami za cyły čas dźěćatstwa łazył. Smy kóžde prózdniny wokoło 20 byli, kóžde lěto wupadaše tuž doma kaž w dźěćacym lěhwje. Steju horjeka nad zahrodu, naprawo wulke polo, hdźež je tak wysoka kukurica rostła, zo sym so w njej jako hólčk přeco zhubił a nichtó njezamó mje namakać. Steju nad našej zahrodu na pólnym puću a dodaloka hladam na wjeršk hory Svatý Hostýn a myslu na Boha. W duši měr, skónčnje móžu spać.