W Slepom na wosebitu róčnicu cyrkwinskich zwonow dopominali
Slepo (JR/SN). Byrnjež minjenu njedźelu tež nad Slepom ćmowe mróčele dešća wisali, bě tón dźeń za wosadu njewšědny swjedźeń. Mały zwón tamnišeje cyrkwje swjećeše takrjec 450. narodniny, jeho młódšej towaršej zhladowaštej na 100lětne wobstaće. Wšitke tři zwony su swědki wotměnjawych stawiznow. Bjez dźiwa, zo bě wjele Slepjanow na swjedźenske kemše přichwatało. Zwony su za nich wjace hač jenož nastroje, kotrež zwuki wuprudźeja. Wone su skerje dźěl identity, proša k modlitwje, přewodźeja křćeńcy, kwasy a rozžohnowanja – a dušu stajnje znowa jimaja.
Hudźbny wjeršk njedźelnych swjedźenskich kemšow bě kanon „Bruder Jakob“, nawjedowany wot kantora Björna Soboty. Kemšerjo zahoriće sobu spěwachu, najprjedy cunjo, pozdźišo ze sylnym hłosom. Při tym so zwony z melodiju zjednoćichu a po wšěm Božim domje klinčachu.
