fota: milenka rječcyna

A nětko pućuje Dana Šołćic w myslach po njebju: W prózdninach mam wjele chwile sonić. Sedźu w trawje na łuce. Wobhladuju sej módre njebjo z běłymi mróčelemi. Ale što je to? Nadobo steji wowca přede mnu! Wowca mi rjeknje: „Stań, Dana, dyrbiš do ­šule!“ Wona měješe samo budźak w klamje. ­Wotućich! Ow, njeběch hižo na rjanej zelenej łuce. Ležach doma we łožu. Běch sej wusnyła. Čehodla pak bě so wowca jewiła. Mam tola hišće prózdniny!

Leandra Nowakec (12): Wječorna disko a wšěd­ne skupinske wubědźo­wa­nja so mi jara lu­bja. Lětsa je hłowny skupinski ­nadawk hudźbny widejo k serb­ske­mu spěwej wjer­ćeć, štož wjele wjesela wobradźa. Wo lěhwje sym wot swojich pře­ćelkow zho­niła, kotrež hižo loni tu běchu a wo ­tójšto wjeselu rozprawjachu.
Antonio Gruber (9): Mi so tu lubi, zo mó­žu swój prózdnin­ski čas z pře­ćele­mi doži­wić, so z nimi rozmołwjeć a zo to tu wšitko w serbskej rěči wotběži. Přijěł sym sem, dokelž staj mojej bratraj tež tu.
Marija Nukec (10): Sym tu, dokelž staj mojej bratr a so­tra tež tu a mi so tu jara lubi. Fajn je tež, zo je kóždy swójsku blešu dóstał, kotruž móžemy sej w kafeteriji přeco zaso znowa z wodu abo čajom napjelnić.
Hanka Fryčec (10): Sym hižo druhi raz w lěh­wje, zho­ni­ła sym wo nim wot swojich bratrow. Mjer­zace je lětsa, zo nje­mó­že­my ža­ne lěsne běhi přewjesć, dokelž njesměmy do lěsa. Za to pak činja mi skupinske dźěła a wubě­dźo­wa­nja jara wulke wjeselo, tež, hdyž njejsmy najlěpša skupina.
Patricia ­Dittrichec (11): Sym mjez­tym druhi króć tu a naj­lě­pje so mi zhromad­nosć w na­šej skupinje lubi.

Hnydom wot spočatka: woprawdźiteho mamuta, ewolucionarneho předchadnika nam dźensa znateho elefanta, w Protečanskej mamutowej zahrodźe nichtó namakać njebudźe. Tam mjenujcy tajkeho nimaja. Chiba jako maskotku noweje atrakcije w Halštrowskim wjesnym dźělu Protecy. Štož namakaš, su mamutowe štomy, kotrež swojemu mjenu wšu česć činja. Přetož wone móža jara wulke narosć a wysoku starobu docpěć. Zajimcy pak nachadźeja w nowej botaniskej zahrodźe tež wšelke botaniske žadnostki ze wšěch kóncow swěta. Tak mjez druhim 300lětny wolijowc z mjenom „Old Lady Olivia“, złotu cedru z Himalaje abo andiske jědle ze Chile a z Argentinskeje. Hakle krótko do wotewrjenja zesadźane buchu wysoke japanske Sawara-cypresy, kotrež dyrbja tohodla hišće z powjazami stabilizować. Jörg Kohout, mějićel štomownje ze samsnym mjenom, je ju z jedneje ze swojich pućowanjow po swěće sobu přinjesł a w štomowni plahował.

Kak ze stawizny wjeski Miłoraz wopisowacymi objektami wobchadźeja

Sewjernje Slepoho, mjez Lěšćanskim a Dźěwinskim pućom, nastawa Nowy Miłoraz. Hač do lěta 2024 ma přesydlenje wobstejaceje wsy Miłoraz wotzamknjene być. Wo to prócuje so předewzaće Łužiska energija a milinarnje (LEAG), kotrež wothłosuje so z Trjebinskej gmejnu, z wobdźělenymi wobydlerjemi a gmejnu Slepo, kotraž budźe nowa domizna za přesydlenu wjes Miłoraz. W Miłorazu, kotryž bu w lěće 1377 prěni raz naspomnjeny, namakamy dopomnjenske hódnoty a tójšto twarjenjow pod pomnikoškitom. „W lisćinje kulturnych pomnikow Swobodneho stata Sakskeje je 19 twarjenjow we wosom objektach zapisanych“, wuswětla referentka za zjawnostne dźěło kaž tež medijowa a wobydlerska społnomócnjena Sakskeho krajneho zarjada za hladanje pomnikow Sabine Webersinke. „Hladajo na kulturne pomniki jedna so wo wojerski pomnik, wo jednotliwe twarjenja kaž kładźite bróžnje, bydlenske domy w klinkerowym stilu a wo štyri burske statoki.“