„Lěpše suche zjadnanje nježli tucne skjarženje“ (Radšo suche zjednanje dyžli tučne skorženje“) – tutón titul krótkopowědančka w lětušej Serbskej pratyji so mi lubi. Awtor bě Mato Rizo (1847–1931), dołholětny wučer (ceptaŕ) w Strjažowje, zasłužbny prócowar. W powědančku dźe wo wadźeńcu wobsedźerjow dweju susodneju polow wo tym, štó smě trawu mjez susodnymaj polomaj syc – wo maličkosć potajkim.

Strjažow, wjes sewjerozapadnje Choćebuza, steji tematisce w srjedźišću Pratyje 2026. Ze słowom a wobrazom su najprjedy na 24 stronach stawizniske podawki we wsy mjez 1852 a 1932 wupokazane. Zo bě wjes serbska a zo je w Strjažowje „hyšći wjele serbskego“, to wobkruća wjesnjan Rudi Šmerl w knize z lěta 1998: „W kóždym domje hišće něchtó je, kiž móže serbsce. Njewěm pak, kak ze serbstwom dale póńdźe. Te drasty su, te serbske powědanje pola tych młodych wjac njeje.“ Rudi Šmerl je jedna z mjenowanych wosobow, kiž mějachu podźěl na wuwiću wsy a serbskosće. Nimo Mata Riza běchu to Měto a Kito Worak, Marjana Budychojc abo „ćěłozwučowar, Maćicar a wjesnjanosta“ – kaž titul přinoška dr. Pětša Šurmana wo Měće Klawje přeradźa.