Wosrjedź najrjeńšeho podlěća je Historiske towarstwo w Bukecach serbske popołdnjo wuhotowało. Domiznowědnemu zjednoćenstwu dźe předewšěm wo serbsku rěč a kulturu w Bukecach a we wokolinje. Za to bě sej přeprosyło serbskeho spisowaćela Křesćana Krawca, zo by předstajił swojej knize „Sej statok stajili“ kaž tež wotpowědny němski přełožk pod titulom „Was wir in uns tragen“. Krawc bě po Łužicy jězdźił a dał Serbowkam a Serbam z jich žiwjenja powědać. Mjez druhim předstaja tež dweju Bukečanow, kotrajž so z njesprócniwej wutrajnosću wo zachowanje serbskeje rěče a kultury zasadźujetaj.

Bukečanaj w Bukecach w srjedźišću

Bukečan Arnošt Zoba je jako šulski hólc rady rjemjeslnikow we wsy wopytował, blidarjow, rěznikow, ratarjow. Bukečanscy rjemjeslnicy su jeho serbsce witali a so wjeselili, hdyž je jim při dźěle přihladował. A dokelž so tež pola ćetow a wujow we wokolinje, mjez druhim pola sydom Zobic wujow z Čornjowa, jenož serbsce rěčeše, běše za njeho cyły swět serbski.

Milan Hrabal powěda, što je kuzło Serbow, kak jeho Łužica puta a čehodla je zaso wo Serbach basnje pisać započinał

Basnik Milan Hrabal předstaji jutře, štwórtk, w Smolerjec kniharni swoju prěnju serbsku zběrku „Dótknjenja“. Lukáš Novosad je so z nim rozmołwjał.

Wěm, kak hnuty sy, hdyž nowa zběrka wuńdźe. To zawěsće hladajo na Twoju prěnju serbsku zběrku hinak njeje, abo?

Na kóždy pad je to něšto druhe, wšako so w Serbach husto zběrki wukrajnikow njewudawaja. Je to njewšědne a pozběhowace, dokelž moje basnje w rěči wuńdu, z kotrejž so wjele lět zaběram. Sym w Smolerjec kniharni tójšto prapremjerow druhich awtorow dožiwił a wěm, kak tajke zarjadowanja wupadaja. Tuž so wjeselu, zo sym to tónraz ja, kohož dla ludźo přińdu. Za mnje je to wulke dožiwjenje, tež hdyž na swojich přełožowarjow myslu, kotřiž su so jara prócowali, moje basnje zeserbšćić – štož zawěsće přelochko njebě.

Čehodla?

Čěski basnik Milan Hrabal hori so za dwurěčnu Łužicu, za Serbow, našu kulturu, naše wuměłstwo. Hižo lětdźesatki haji přećelske styki ze serbskimi spisowaćelemi. Je basnje z jich pjera do čěšćiny přenjesł a woni su jeho lyriku do serbšćiny přebasnili. Nětko je w Ludowym nakładnistwje Domowina jeho zběrka „Dótkanja“ wušła. Wona wopřijima 45 přebasnjenjow a šěsć awtorskich wersijow jeho poezije. Zestajiła je ju Róža Domašcyna. Wulki dźěl twórbow so prěni raz wozjewi. Mjez druhim wěnuje so Hrabal ze swojimi tekstami molerce Hance Krawcec, swojim dožiwjenjam we Łužicy a swojemu poćahej k njej. Čěska wuměłča Petra Schwarzer je zběrku ilustrowała.

Mjeno awtora Stefana Šmita jewi so wot spočatka tydźenja pod tekstami a fotami w Serbskich Nowinach. Najwjetši čas potajkim, čitarstwu přeradźić: 40lětny nazhonity žurnalist, kotryž bě w Lipsku sorabistiku a zapadnu slawistiku studował, je nowy přistajeny redaktor a z tym kruty čłon redakcije našeho dźenika. We Worklecach rodźeny a bydlacy wjelelětny swobodny sobudźěłaćer MDR je mnohim ludźom přez swoje přinoški za „Wuhladko“ a jako moderator za sport we wusyłanju „Sachsenspiegel“ znaty.

Wot lěta 2002 skutkowaše Šmit w Serbskim rozhłosu a jeho wusyłanju za młodźinu, Radijo Satkula. Tež w ZDF a na wšelakich městnach ARD je žurnalistiske nazhonjenja nazběrał. K tomu słušachu štyri lěta w Lipšćanskej wotnožce powěsćoweje redakcije ARD-aktuell, kotraž mjez druhim „Tagesschau“ produkuje. Tež přihladowarjo wusyłanjow „Sport im Osten“ a „ARD Wintersport“ jeho znaja.