Kóždy z nas młodostnych znaje „horco lubowane“ prašenja dorosćenych: Što chceš poprawom po šulskim času činić? Što maš předwidźane? Studij abo wukubłanje? Počasu njemóžeš tute prašenja wjac słyšeć, wšako ći je mjenje abo bóle kóždy, kotryž ći přez puć běži, takle abo podobnje staja. Jako hustodosć lědma połnolětny młody čłowjek so rozsudźić, kotry žiwjenski puć chceš kročić, njeje přeco lochko.

Telko móžnosćow a telko najwšelakorišich šansow – za někotrehožkuli je to skerje mała kwakla so rozsudźić. Starša generacija, kaž to druhdy wusłyšu, njeměješe na powołanskim polu scyła hišće telko wuběra, kaž my młodźi to dźensa znajemy. Na kóncu wšak móžemy to jako wulki priwileg wobhladować, kiž njebě přeco samozrozumliwy. Tola najebać lěto a wjac pisanych poskitkow nosy so někotryžkuli młodostny z druhimi myslemi a praša so tež: Ma moje faworizowane powołanje scyła přichod?