Čestne słowa lawreatce Myta Zejlerja Rejzy Šěnowej, wjelelětnej wučerce a direktorce Serbskeho gymnazija Budyšin

Dnja 9. požnjenca bu Rejzy Šěnowej Myto Zejlerja w Kamjenskej cyrkwi swj. Hany přepodate. Wozjewjamy tu skrótšenu lawdaciju Měrany Cušcyneje.

„Mróčel kapa žohnowanje, / rosa stwjelco wokoša, / luboznišo kóžde ranje / wyše horow zeschadźa! / K dźěłu lóšt so ponowi / na polu a w zahrodźi.“ Hdyž tak do publikuma hladam, sej myslu, zo wjetšina tele wjerše znaje. Su to słowa Handrija Zejlerja z oratorija „Nalěćo“. Wězo znaje spěwny tekst tež lětuša lawreatka Myta Zejlerja, kotraž je wjele lět była zahorita spěwarka w Radworskim chórje Meja. Płody jeje duchowneho dźěła njejsu drje na polu abo w zahrodźe rostli, ale za to ćim bóle na zahonach serbskeje rěče a serbskeho kubłanja. Jara so zwjeselich nad rozsudom, jej spožčić Myto Zejlerja. Zeznach ju nazymu lěta 1989, hdyž přińdźech jako wučerka na Serbsku rozšěrjenu wyšu šulu w Budyšinje. Hižo na prěnim dnju so wo nowych pućach w zwisku z posrědkowanjom serbskeje rěče rozmołwjachmoj.