Hermank jako nitka słužił

póndźela, 16. nowembera 2015 spisane wot:

Zabawne popołdnjo na nazymskim koncerće w Bukecach

Bukecy (JKr/SN). Zo lubi nazymski koncert w Bukecach dobru bjesadu a zabawu, je mjeztym tež zwonka narańšich Serbow znate. A tak přichwata wčera popołdnju­ najebać pancate a wichorojte wjedro něhdźe 70 hosći nic jenož ze wsow wokoło Bukec, ale tež z Kubšic a Barta do Bukečanskeje wjesneje hospody. Po zwučenym wašnju móžeše so tež lětsa Załožba za serbski lud jako zarjadowarka­ nazymskich koncertow na Bukečanske­ kulturu spěchowace towarstwo spušćeć. Jeho čłonojo běchu wšitko za rjane popołdnjo při šalce kofeja a skibce tykanca přihotowali. Składnosć zhromadneje bjesady do poprawneho započatka koncerta wuži tójšto ludźi.

Budyšin (Łu/SN). „To je prawe serbske předstajenje z ludowymi spěwami, hercami a rejemi. Takle so nam to lubi.“ Tak a­ podobnje so wjacori wopytowarjo nazymskeho­ koncerta zawčerawšim na žurli­ Serbskeho domu po programje Slepjanskeho folklorneho ansambla wuprajichu. Paleta poskićenych programowych dypkow běše wotměnjaca, wšelakora a dobra wuměłska měšeńca. Tak so žónski chór spěwajo tež do rejki poda, a hercy nimo hudźenja na ludowych instrumentach tohorunja spěwachu, kaž znatu „Lubku liliju“, kotruž zaspěwaštaj nawoda ansambla a husler Wolfgang Kotisek a Frank Hermaš, kotryž tež rejuje.

Na filmowym festiwalu móžeš so derje wo stawje filmowstwa wuchodnych susodow wobhonić. Móžeš pak zdobom – to je wosebitosć wšěch tajkich festiwalow – tych ludźi zetkać, kotřiž tele filmy produkuja. A druhdy so tež šansa skići, z nimi wosobinsce porěčeć.

Tomu tež tak bě, jako wobhladachmoj sej lětsa z koleginu-redaktorku Ines Neumannojc z Noweho Casnika lětsa w sekciji „Heimat/Domownja“ filmaj wo wuhlowej problematice. Martin Dušek a Ondřej Provazník předstajištaj poetisku dokumentaciju „Ženy SHR“ (2010) wo wobydlerkomaj Hornjeho Jiřetína, kotrejuž přećelstwo so wuhla dla złama. W zjawnej rozmołwje po filmje so jenož njewukopa, zo ma Martin Dušek wosobinski poćah k temje, wšako bě jako dźěćo blisko jamy wotrostł, ale zo ma tež wosebity humor. „Běch jako hólčec přeco fascinowany wot wulkich wuhlowych bagrow, běštej to lubosć a hida naraz. Dźěd praješe, zo tónle kročaty bager jónu tež k nam přińdźe a nas zniči. Tuž je to nětko wěsta wjećba, hdyž wo tym filmy wjerću“, wón ironisce rjekny.

Budyšin (SN/CoR). Hač su to Mjezynarodny folklorny festiwal „Łužica“ abo koparske mišterstwa narodnych mjeńšin Europeada – dźensa su styki Domowiny k wukrajej samozrozumliwe. Před 30 lětami tomu tak njebě. Kajke běchu zwiski k druhim mjeńšinam w NDRskim času, wo tym dotal žana literatura njeeksistowaše. Dr. Ludwig Ela – po słowach lektora LND Michała Nuka jedyn z najproduktiwnišich awtorow Serbskeho instituta – je z nowej publikaciju započał tónle běły blak pjelnić, a to na zakładźe něhdźe 100 archiwowych žórłow. Wosebity zešiwk Lětopisa „Die Auslandsbeziehungen der Domowina zwischen 1950 – 1989“ dožiwi wčera w Smolerjec kniharni swoju premjeru před 25 zajimcami. Zastupjerjo Domowiny mjez nimi njeběchu.

Sokoljo swjećili

pjatk, 13. nowembera 2015 spisane wot:

13. nazymnika 1990 zetkachu so w Bu­dyskim Serbskim domje něhdyši čłonojo Serbskeho Sokoła, zo bychu 70. róčnicu załoženja sportoweho towarstwa woswjećili. Hač běchu to Bukečan Pawoł Grojlich w powitanskich słowach, swjedźenski rěčnik­ Hinc Cuška z centrale Domowiny abo čestny hósć Čěskeho sokołskeho zwjazka, starosta Bořívoj Petrák – wšitcy su skutkowanje najwjetšeho serbskeho towarstwa­ w lětach 1920 do 1933 wysoko hódnoćili. Prapremjeru měješe film „Sokoł – P. S. ke kapitlej našich stawiznow“ (režija dr. Toni Bruk). Dalši wjeršk zarja­dowanja bě, zo móžeše Alfons Wićaz swoju­ cyle nowu dokumentacisku knihu „Serbski Sokoł“ předstajić. Hišće dołho Sokoljo bjesadowachu – a wězo sej „Hoj, horje,­ serbski Sokole“ a druhe pěsnje zaspěwachu. „To bě njezapomnite doži­wjenje, znowa zetkać so ze sokołskimi bratrami“, zwurazni na kóncu Leńka Mjeltcyna z Barta.

Tón dźeń so potwjerdźi, štož bě Hinc Cuška w narěči wu­zběhnył: „Sokoł je nam symbol serbskeje zhromadnosće.“

Wo knihach a kniharni (13.11.15)

pjatk, 13. nowembera 2015 spisane wot:

Schadźowanka steji před durjemi a kaž kóžde lěto su hosćo wćipni na program. Dopominam so, kak je loni skupina serbskich studentow schadźowankarjam internetnu stronu www.spewnik.de předstajiła. Tehdy je w nakładnistwje myslička wo app, konkretnje z wobsahom Towaršneho spěwnika, hišće w dźěćacych cholowčkach tčała. Programowy dypk schadźowanki zamiškri takrjec inicialnu škričku za předewzaće, kotrež njebě tak jednorje zwoprawdźomne. Minjeny měsac je Towaršny spěwnik jako app wušoł. Mjeztym móžemy ju bjezmała jako bestseller wobhladować; ze samsnej spěšnosću by Ludowe nakładnistwo Domowinarady tež ćišćane produkty předawało.

7. wuměłstwowa awkcija na Wojerowskim hrodźe

štwórtk, 12. nowembera 2015 spisane wot:

Załožba za wuměłstwo a kulturu Hornjeje Łužicy zarjaduje 28. nowembra 7. wuměłstwowu awkciju na Wojerowskim hrodźe. Wot jutřišeho móža sej zajimcy 116 twórbow 65 wobdźělenych wuměłcow wobhladać.

Digitalna biblija nimale hotowa

štwórtk, 12. nowembera 2015 spisane wot:

Choćebuz (SN). Digitalizowanje delnjoserbskeje biblije pokročuje. To zdźěli dr. Fabian Kaulfürst z wotnožki Serbskeho instituta w Choćebuzu. Wot lońšeho přehladuje skupinka dobrowólnikow digitalnu wersiju poslednjeho cyłkowneho wudaća delnjoserbskeje biblije z lěta 1868. Lětsa w aprylu móžachu wozjewić, zo je Nowy zakoń přehladany. Mjeztym su tež Stary zakoń přešli, jenož apokryfiske knihi hišće pobrachuja. Zaměr skupinki je, digitalny wotpisk teksta tak překorigować, zo wón originalnej, ćišćanej předłoze dospołnje wotpowěduje.

Projekt digitalizacije delnjoserbskeje biblije zwoprawdźatej Spěchowanske towarstwo za serbsku rěč w cyrkwi a Serbski institut w kooperaciji. Pomocnicy su zwjetša z Choćebuza a wokolnych serbskich wsow, mjez nimi pak staj tež studentka z Lipska a přećel Serbow z Pólskeje. Jako mały dźak chcedźa sej čłonojo skupiny w adwenće do Budyšina wulećeć a sej mjez druhim Michałsku cyrkej wobhladać a koncert chóra 1. serbskeje kulturneje brigady wopytać.

Namibija w Budyskej bance

srjeda, 11. nowembera 2015 spisane wot:

Nowa wustajeńca serbskeho tworjaceho wuměłstwa, kotruž wot zašłeho štwórtka w Budyšinje pokazuja, steji pod hesłom „Ja sym“. Hłowny motiw kołowokoło wobrazow pak su skerje pjenjezy. To započina so hižo pola hosćićela wustajeńcy, Budyskeje Ludoweje banki na Hošic hasy.

Wuměłstwo w srjedźišću pjenježnistwa, na bance – znjese so to scyła? Hdyž tola při přewuskim wusměrjenju na wuspěch wuměłstwo – wšojedne kotreje družiny – často pod tym ćerpi. Přiwšěm, zwiska mjez wuměłstwom a pjenjezami je we wšěch časach było. W srjedźowěku a nowowěku sy jako wuměłc pak bohateho spěchowarja měł pak jako nimašnik wumrěł. A dźensa wuměłske twórby za zdźěla njepředstajomne płaćizny přesadźuja, kaž na přikład před třomi lětami wobraz „Der Schrei“ Edvarda Muncha za nimale 120 milionow dolarow.

Banka je prawy partner

Na pogromowu nóc dopominali

wutora, 10. nowembera 2015 spisane wot:
Pjeć kopolakow na róžku Dr. Arnošta Mukoweje a Kurta Pchalekoweje hasy w Budyšinje skedźbnja na tehdy tam bydlacu židowsku swójbu Sabath. Na jich dóńt su wčera składnostnje pogromoweje nocy 9. nowembra 1938 spěwajo a modlo so dopominali. Mać Elsu Sabath kaž tež dźowce Alice a Käthe běchu před 77 lětami po měsće ćěrili a wšitke tři w Auschwitzu zamordowali. Farar Johannes Probst namołwješe k česćownemu wobchadźenju ze wšěmi tu bydlacymi ludźimi. Foto: SN/Maćij Bulank

nawěšk

nowostki LND