„Do dźěła a ahoj“, tak so kóžde rano redakcija Serbskich Nowinow po swojim posedźenju rozžohnuje. Prěnje dny je mje tónle postrow překwapił. Dokelž sym naduty hłupak, sej myslach, zo tute rozžohnowanje wšitcy jenož mojeje přitomnosće dla wužiwaja, dokelž je z čěšćiny znaja. Ale potom sym so dopomnił, zo sym serbske „ahoj“ hižo njedawno – před lětom abo dwěmaj – wot druhich serbskich přećelow słyšał. Dźiwadłowa kuzłarka Madleńka je mi tehdom wujasniła: „To je w Serbach jara woblubowane słowo. Njepraj, zo njejsy je hišće słyšał.“ Ja pak přisaham: Jako sym před běrtlk lětstotkom ze serbšćinu do zwiska přišoł, njeje tajki postrow nichtó wužiwał. Wěm to (abo sej skerje myslu, zo to wěm), dokelž w druhim padźe bych so hnydom na započatku swojeho serbskeho žiwjenja wjeselił, zo matej serbšćina a čěšćina zaso rjane zhromadne słowo, z kotrymž móžu so ludźom spěšnje bližić.