Awtorka dźensa
Tereza Wićazowa
W swojim zašłym přinošku tematizowach nonwerbalnu komunikaciju w sporće. Dźensa zaběram so z gestami, wšako rěka: Gesta wupraja wjace hač tysac słowow.
W kopańcy widźimy po wuspěšnych wrotach rozdźělne formy wjesela. Koparjo woswjeća swój triumf na wšelakore wašnje. Klasikar je, zo pozběhnu swoju pjasć. Tuta uniwersalnje zasadźomna gesta charakterizuje to, štož mjez druhim wuspěšnu kopańcu wučinja: adrenalin, testosteron, dopamin.
Tola tež při njewuspěchu sportowcy začuća z gestami zwuraznjeja. Je-li kopar wrota snadnje misnył, smy hižo widźeli, zo sej prědni dźěl trikota přez hłowu sćehnje. To rěka, zo nochce ničo widźeć, ničo słyšeć, ničo prajić, ale prosće so schować. Tuta gesta ma samo swójske pomjenowanje: štrus – dokelž njemóžeš hłowu do trawnika tyknyć.
