Kolesowanski sport lu­buje njewšědnych kolesowarjow – tuchwilu rěka jeho najlubše dźěćo Paul Seixas. Hakle 19 lět stary Francoza jědźe, jako njeby zakonje sćerpnosće znał. Dobyća na wubědźowanju Flèche Wallonne, cyłkowny wuspěch w Baskiskej, k tomu druhe městno za Tadejom Pogačarom pola Strade Bianche a Lüttich-Bastogne-Lüttich – to njeje hižo jeničce pokazka jeho talentow, ale cyle jasna připowědź. A tola steji nade wšěm prašenje: Tour de France – haj abo ně? Debata skutkuje nimale zastarska. Na jednej stronje napominaja nazhonite hłosy ke kedźbliwosći, pokazujo na ćělnu a mentalnu brutalitu třitydźenskeje kołojězby. Na tamnym boku je Seixas hižo nětko dopokazał, zo z najlěpšimi jenož ­sobu njedźerži, ale jich wužaduje. Samo podijowe městno w Parisu jemu mjeztym přicpěwaja. Jeho wobdźělenje by wjace ­było hač jenož sportowa kročel – wone by symbolisku generacisku změnu woznamjenjało. Francoska, kotraž hižo lěta za nowym rjekom kołojězby pyta, swoju žadosć hižo nětko, dołho do ewenta, na njeho wusměrja.